Retro Alessandro Del Piero Koszulka – Książę Turynu i serce Juventusu

Kariera Alessandro Del Piero rozpoczęła się w Padovie w 1991 roku, gdzie jako młodziutki napastnik zachwycił skautów Juventusu. W 1993 roku podpisał kontrakt ze Starą Damą i już rok później, po kontuzji Roberto Baggia, stał się podstawowym zawodnikiem zespołu prowadzonego przez Marcello Lippiego. Sezon 1994/95 przyniósł pierwsze mistrzostwo Włoch, a kolejne lata to prawdziwy festiwal trofeów – w 1996 roku zdobył Ligę Mistrzów po zwycięstwie nad Ajaxem w karnych. Tragiczny moment nadszedł w listopadzie 1998 roku, gdy w meczu z Udinese zerwał więzadła krzyżowe – kontuzja, która mogła zakończyć karierę. Del Piero wrócił jednak silniejszy, choć nigdy już nie odzyskał pełnej eksplozywności sprzed urazu. Pomimo tego stał się jeszcze bardziej kompletnym piłkarzem, z większym zmysłem do gry zespołowej i niewiarygodną skutecznością ze stałych fragmentów. W 2006 roku przyszedł moment próby – afera Calciopoli zesłała Juventus do Serie B. Wielu gwiazd opuściło klub, ale Del Piero pozostał wierny, prowadząc zespół do natychmiastowego powrotu do ekstraklasy jako król strzelców Serie B. Z reprezentacją Włoch zdobył mistrzostwo świata w 2006 roku, strzelając niezapomnianego gola w półfinale przeciwko Niemcom. Po opuszczeniu Juventusu w 2012 roku grał w australijskim Sydney FC oraz indyjskim Delhi Dynamos, kończąc karierę w 2015 roku.

Kariera Del Piero była kształtowana przez współpracę z całym pokoleniem włoskich legend. W początkach kariery uczył się od Roberto Baggia, którego zastąpił w Juventusie, oraz od weteranów takich jak Gianluca Vialli i Fabrizio Ravanelli. Pod wodzą trenera Marcello Lippiego rozkwitł jako młoda gwiazda, później pracując także z Carlo Ancelottim i Fabio Capello. W ataku tworzył pamiętne duety z Filippo Inzaghim, Davidem Trezeguetem oraz Zinedinem Zidanem – francuski geniusz dostarczał mu podań, które Del Piero zamieniał w bramki. Defensywę Juventusu w jego erze tworzyli legendarni Ciro Ferrara, Paolo Montero i Lilian Thuram, a w bramce stał niezawodny Gianluigi Buffon. W reprezentacji Włoch Del Piero rywalizował o miejsce z Francescem Tottim i Antonio Cassano, co czyniło rywalizację o pozycję drugiego napastnika niezwykle zaciętą. Jego największymi rywalami w Serie A byli legendy Milanu i Interu – Andrij Szewczenko, Paolo Maldini i Ronaldo. Każdy mecz Derby d’Italia z Interem był dla niego osobistą bitwą, którą często wygrywał magicznymi golami.

Koszulki Juventusu, które nosił Alessandro Del Piero, należą do najbardziej rozpoznawalnych w historii futbolu. Klasyczne czarno-białe pasy bianconeri stały się jego znakiem firmowym przez prawie dwie dekady. Kolekcjonerzy szczególnie cenią koszulkę z sezonu 1995/96 ze sponsorem Sony – tę samą, w której Del Piero zdobył Ligę Mistrzów. Równie poszukiwana jest koszulka 1996/97 z Kappą i sponsorem Sony MiniDisc – ikoniczna ze względu na charakterystyczny obcisły krój. Sezon 2002/03 ze sponsorem Tamoil i fasonem Lotto przypomina o finale Ligi Mistrzów przegranym z Milanem. Specjalne miejsce w sercach kibiców zajmuje koszulka z sezonu 2006/07 z Serie B – pamiątka po heroicznym powrocie do ekstraklasy. Pamiętny gol Del Piero w półfinale Mistrzostw Świata 2006 sprawił, że niebieska koszulka Włoch z numerem 7 stała się prawdziwym skarbem. Retro Alessandro Del Piero koszulka z napisem „Del Piero 10” to dziś prawdziwa relikwia – każda generacja pasów Juventusu opowiada inną historię chwały Księcia Turynu.