Retro Ronaldinho Koszulka – Czarodziej z Barcelony i Mediolanu

Kariera Ronaldinho to jedna z najbardziej barwnych opowieści w historii futbolu – pełna wzlotów, magicznych momentów, ale i bolesnych upadków, które czynią ją jeszcze bardziej ludzką.

Początki były obiecujące już w Grêmio Porto Alegre, gdzie jako nastolatek demolował rywali w brazylijskiej Serie A. Świat szerzej poznał go jednak na przełomie wieków, gdy trafił do Paris Saint-Germain. We Francji dojrzewał jako piłkarz, lecz prawdziwy wybuch nastąpił w 2003 roku, gdy FC Barcelona zapłaciła za niego 30 milionów euro – transferem, który okazał się jedną z największych okazji w historii klubu.

Lata 2004–2006 na Camp Nou to złota era Ronaldinho. W sezonie 2004/05 Barcelona zdobyła mistrzostwo Hiszpanii po sześciu latach posuchy. Rok później – podwójne La Liga i przede wszystkim Liga Mistrzów, gdzie Ronaldinho był absolutnym centrum wszechświata. Jego gol w finale przeciwko Arsenalowi, asysty, wolne, dryblingi – cały futbolowy świat przykleił oczy do ekranów telewizorów. To w tym okresie na Santiago Bernabéu kibice Realu Madryt zrobili coś niewyobrażalnego: oklaskiwali stojąc rywala w bluzach granatowo-bordowych. Takie rzeczy zdarzają się raz na pokolenie.

Na poziomie reprezentacyjnym Ronaldinho był filarem Brazylii, która wygrała Mistrzostwa Świata w 2002 roku w Japonii i Korei Południowej. To właśnie jego wolny z meczu z Anglią – techniczny cud, który przeleciał nad Seamanem – przeszedł do kanonu futbolowej poezji.

Po szczycie przyszedł nieuchronny zjazd. W Barcelonie zaczął zaniedbywać treningi, pojawiły się plotki o wystawnym trybie życia. W 2008 roku przeniósł się do AC Milan, gdzie zalśnił jeszcze kilkoma przebłyskami geniuszu, lecz nie odtworzył dawnej świetności. Następnie powrót do Brazylii – Flamengo, Atlético Mineiro (gdzie zdobył Copa Libertadores w 2013 roku, udowadniając, że magia wciąż w nim tli), Querétaro w Meksyku i Fluminense. Karierę zakończył w 2018 roku.

W 2020 roku trafił do więzienia w Paragwaju z powodu posiadania fałszywych paszportów – gorzki epizod, który przyćmił blask legendy. Mimo to w pamięci kibiców pozostaje przede wszystkim uśmiechnięty czarodziej z dredami, który bawił się piłką jak nikt inny.

Kariera Ronaldinho nabrała pełnego blasku dzięki ludziom, którzy go otaczali – i tym, z którymi rywalizował.

W Barcelonie kluczową postacią był trener Frank Rijkaard, który dał Ronaldinho wolność twórczą i zbudował wokół niego drużynę. To właśnie Rijkaard potrafił wydobyć z Brazylijczyka to, co najlepsze, nie ograniczając jego instynktów. U jego boku grali Xavi Hernández i Andrés Iniesta – mistrzowie posiadania piłki, którzy rozumieli, że Ronaldinho potrzebuje przestrzeni, a nie schematu. Samuel Eto'o, afrykański drapieżnik, czerpał ogromne korzyści z kreatywności Ronaldinho – ich tandem w ataku był jednym z najgroźniejszych w Europie. Młody Lionel Messi uczył się wtedy rzemiosła, patrząc z bliska na mistrza.

W reprezentacji Brazylii partnerował mu Adriano – potęga fizyczna i technika w jednym – oraz Roberto Carlos, który podobnie jak Ronaldinho reprezentował beztroski, ofensywny styl brazylijskiego futbolu.

Wśród rywali szczególne miejsce zajmuje Thierry Henry, z którym starcia na linii La Liga–Premier League elektryzowały Europę. Ronaldinho kontra Zidane, Ronaldinho kontra Figo – to były pojedynki tytanów epoki.

Koszulki Ronaldinho to dla kolekcjonerów prawdziwy skarb – każda z nich niesie ze sobą historię wyjątkowych momentów.

Najbardziej poszukiwana jest oczywiście retro Ronaldinho koszulka FC Barcelony z sezonu 2005/06 – granatowo-bordowe pasy, sponsor Nike, i numer 10 na plecach. To właśnie w tej koszulce Brazylijczyk sięgnął po Ligę Mistrzów i po raz drugi zdobył tytuł najlepszego piłkarza świata. Wzór z tego sezonu jest ikoną designu piłkarskiego – klasyczne, nieprzypadkowe barwy, które natychmiast kojarzą się z magią tamtych lat.

Nieco mniej znana, lecz równie cenna jest koszulka z sezonu 2003/04 – pierwszego pełnego roku Ronaldinho w Barcelonie. To w niej zachwycał kibiców Camp Nou i zaczął budować swoją legendę.

Kolekcjonerzy szczególnie cenią także koszulkę reprezentacji Brazylii z okresu 2002–2006 – żółta, z zielonymi detalami, z numerem 10. Mundur z Mistrzostw Świata 2002 to relikwia: Ronaldinho grał w nim w Japonii i Korei, strzelił historycznego gola Anglii i zdobył złoty medal.

Koszulki AC Milan z lat 2008–2010 są mniej kultowe, lecz dla kompletnych kolekcji niezbędne – czerwono-czarne pasy i numer 80, który wybrał w Mediolanie, tworzą niepowtarzalne połączenie.