Retro Rangers Koszulka – Legendy Ibrox w błękicie

Rangers zostali założeni w 1872 przez czterech młodych mężczyzn – Moses McNeil, Peter McNeil, William McBeath i John Vallance – którzy zaczęli grać na Glasgow Green, zanim ostatecznie osiedlili się na Ibrox w 1899. Już od najwcześniejszych lat Rangers ustanowili się dominującą siłą szkockiego futbolu, zdobywając pierwszy tytuł ligowy w sezonie 1890–91 i rzadko oglądając się za siebie.

Okres międzywojenny przyniósł jednych z najbardziej cenionych piłkarzy i menedżerów w historii klubu. Bill Struth, który prowadził Rangers od 1920 do 1954, zbudował dynastię o niemal niewyobrażalnych rozmiarach, zdobywając 18 tytułów ligowych i ustanawiając standard profesjonalizmu oraz dumy, który do dziś odbija się echem na Ibrox. Rangers Strutha byli nieskazitelni na boisku i poza nim – słynął z tego, że wymagał od zawodników noszenia garniturów i prezentowania się jak dżentelmeni.

Lata 1960s przyniosły europejską przygodę. Rangers byli boleśnie blisko europejskiej chwały, docierając do finału Cup Winners' Cup w 1961 i ponownie w 1967, przegrywając za każdym razem. Oczekiwanie zakończyło się w 1972, gdy drużyna Willie Waddella pokonała Dynamo Moscow 3-2 w Barcelonie i sięgnęła po European Cup Winners' Cup – wciąż jedyne wielkie europejskie trofeum klubu, świętowane z ogromną pasją do dziś.

Prawdziwa rewolucja nadeszła w 1986, gdy Graeme Souness przybył jako grający menedżer i przebudował cały klub. Sprowadził angielskich reprezentantów oraz, co kluczowe, zagraniczne gwiazdy w czasie, gdy szkocki futbol był w dużej mierze zamknięty na zewnątrz. Tytuły ligowe zaczęły płynąć, a pod wodzą Sounessa, a następnie Walter Smitha, Rangers osiągnęli legendarne Nine in a Row od 1988 do 1997 – dziewięć kolejnych mistrzostw ligi szkockiej, które umieściły ich wśród najbardziej dominujących drużyn klubowych nowoczesnej ery europejskiego futbolu.

Ciemność przyszła w 2012. Finansowy upadek doprowadził Rangers do administracji, a klub został zesłany na czwarty poziom szkockiego futbolu. Był to upadek niemal szekspirowskich rozmiarów – 140-letnia instytucja musiała wydrapywać sobie drogę powrotną przez niższe ligi. Ale wrócili, awansując do najwyższej klasy rozgrywkowej do 2016 i, pod wodzą menedżera Steven Gerrarda, zdobywając 55. tytuł ligowy w sezonie 2020–21 bez porażki w ani jednym meczu ligowym – jednocześnie kończąc próbę Celtic zdobycia dziesięciu tytułów ligowych z rzędu. To była historia powrotu na pokolenia, opowiadana tak długo, jak długo gra się w piłkę.

Rangers byli domem dla jednych z najbardziej porywających piłkarzy, jacy kiedykolwiek uświetnili brytyjski futbol. Ally McCoist – „Super Ally” – jest najlepszym strzelcem w historii klubu z ponad 350 golami w dwóch okresach gry na Ibrox. Jego instynkt łowcy bramek, zaraźliwa osobowość i czysta miłość do klubu uczyniły go definitywnym napastnikiem Rangers nowoczesnej ery.

Era Sounessa przyniosła gwiazdy, które wcześniej byłyby nie do pomyślenia w szkockim klubie. Terry Butcher, Mark Hateley, Trevor Steven i Ray Wilkins wnieśli jakość i twardość. Ale to połowa lat 1990s dała prawdopodobnie dwóch najbardziej elektryzujących piłkarzy Rangers nowoczesnej ery: Paul Gascoigne i Brian Laudrup.

Gascoigne przybył na Ibrox w 1995, geniusz u schyłku, ale wciąż zdolny do występów, które sprawiały, że futbol wydawał się sztuką. Jego podania piętą, sztuczki i hat-trick w meczu przypieczętowującym tytuł przeciwko Aberdeen w 1996 to materiał na legendę. Laudrup, elegancki Duńczyk, był być może najlepszym piłkarzem, jaki kiedykolwiek nosił błękitną koszulkę – pełen gracji, kreatywny i niszczycielski, odegrał kluczową rolę w tytułach Eight i Nine in a Row.

W defensywie Richard Gough kapitanował klubowi przez lata Nine in a Row ze spokojnym autorytetem, podczas gdy Andy Goram – mimo kontrowersji poza boiskiem – był przez wielu rywali uznawany za najlepszego bramkarza świata w czasie gry na Ibrox. W nowszych czasach Alfredo Morelos wniósł polot i ogień do linii ataku w erze Gerrarda, a James Tavernier wyrósł na jednego z najskuteczniejszych bocznych obrońców europejskiego futbolu. Menedżerski wpływ Walter Smitha oraz inspirujące przywództwo Steven Gerrarda jako menedżera również stanowią centralną część nowoczesnej tożsamości klubu.

Koszulka Rangers zawsze opierała się na królewskim błękicie, bieli i czerwieni – zestawie barw równie ikonicznym jak każdy w światowym futbolu. Przez dekady koszulka ewoluowała w fascynujący sposób, zawsze zachowując tę nieomylną tożsamość Ibrox.

Koszulki z lat 1970s i wczesnych 1980s były proste i eleganckie – czysty królewski błękit z białymi wykończeniami, często z klasycznym okrągłym dekoltem lub kołnierzem w serek. Koszulki z ery Umbro 1987-1990 należą do najbardziej poszukiwanych przez kolekcjonerów, uchwytując elektryczność rewolucji Sounessa w odważnym, pewnym siebie projekcie. Retro koszulka Rangers z tego okresu daje wrażenie trzymania w dłoniach kawałka historii futbolu.

Wczesne lata 1990s wprowadziły do gry Admiral, a potem Adidas, tworząc koszulki odzwierciedlające ekstrawagancję epoki. Cieniowane wzory, prążki i złożone projekty kołnierzy sprawiały, że koszulki były wizualnie efektowne, szczególnie domowa koszulka Adidas 1992-94 noszona w szczytowych latach Nine in a Row. Słynny sponsoring McEwan's Lager widniał na piersi przez całe lata 1990s i jest nierozerwalny z obrazami tej dominującej dekady.

Późna era Nike z lat 1990s przyniosła kilka szczególnie odważnych projektów, w tym efektowną wyjazdową koszulkę 1997-99. W latach 2000s ster przejęły Umbro, a następnie Puma, tworząc szeroką gamę koszulek celebrujących dziedzictwo klubu. Koszulki stulecia i edycje rocznicowe stały się ulubieńcami kolekcjonerów. Dzisiejszy rynek retro koszulek Rangers jest bogaty i różnorodny, z koszulkami z każdej epoki dostępnymi dla kolekcjonerów na całym świecie.