Retro Diego Maradona Koszulka – Legenda z Lazurowego Wybrzeża

Kariera Maradony to opowieść godna powieści. Zaczynał w Argentinos Juniors, gdzie już jako 15-latek debiutował w pierwszej drużynie. Szybko przeniósł się do Boca Juniors, klubu, który ukochał całym sercem i z którym związany był emocjonalnie do końca życia. W 1982 roku Barcelona zapłaciła rekordową wówczas kwotę za jego transfer, ale lata na Camp Nou naznaczone były kontuzjami, hepatitis oraz brutalnym faulem Andoniego Goikoetxei, zwanego Rzeźnikiem z Bilbao. Prawdziwa magia rozpoczęła się w Napoli w 1984 roku. Maradona, niemal samodzielnie, wyniósł skromny południowowłoski klub do dwóch tytułów Serie A (1987, 1990), Pucharu Włoch i triumfu w Pucharze UEFA w 1989 roku. To w Neapolu stał się półbogiem, czczonym jak święty. Apogeum nastąpiło na Mistrzostwach Świata 1986 w Meksyku, gdy poprowadził Argentynę po tytuł, strzelając w ćwierćfinale przeciwko Anglii dwa najsłynniejsze gole w historii futbolu – „Rękę Boga" i „Gol Stulecia" po rajdzie przez pół boiska. W 1990 roku znów dotarł do finału mundialu. Lata 90. przyniosły jednak ciemną stronę: dyskwalifikacja za doping w Neapolu, kontrowersje na MŚ 1994 w USA, walka z uzależnieniami. Mimo upadków Maradona zawsze wracał – jako trener reprezentacji Argentyny w 2010 i jako trwała ikona, której śmierć w listopadzie 2020 roku pogrążyła cały świat futbolowy w żałobie.

Kariera Maradony była utkana z relacji – tych pięknych i tych burzliwych. W Napoli prawdziwym partnerem na boisku był Brazylijczyk Careca, z którym tworzył jeden z najgroźniejszych duetów ofensywnych Europy lat 80. Wspierali go także Salvatore Bagni, Bruno Giordano i ikoniczny napastnik Andrea Carnevale. Trenerem złotej ery Napoli był Ottavio Bianchi, który potrafił okiełznać geniusz Argentyńczyka. W reprezentacji Maradona miał u boku Jorge Valdano, Jorge Burruchagę – autora gola w finale 1986 – oraz selekcjonera Carlosa Bilardo, taktyka, który zbudował drużynę wokół jego talentu. Wśród rywali wyróżniają się Anglik Peter Shilton, bezradny przy obu golach na MŚ 1986, oraz niemiecki obrońca Lothar Matthäus, jego nemezis w finałach 1986 i 1990. W Barcelonie partnerował mu Bernd Schuster, a we Włoszech rywalizował z Michelem Platinim z Juventusu i Marco van Bastenem z Milanu. Każdy z tych piłkarzy w jakiś sposób ukształtował legendę El Diego.

Koszulki Maradony to dziś prawdziwe muzealne eksponaty. Najcenniejsza i najbardziej rozpoznawalna jest jasnoniebiesko-biała pasiasta koszulka reprezentacji Argentyny z mundialu 1986 z numerem 10 – ta sama, w której strzelił „Rękę Boga". Egzemplarz z meczu z Anglią został sprzedany na aukcji za rekordową kwotę kilkunastu milionów funtów. Równie kultowa jest niebieska koszulka Napoli z białym numerem 10 i sponsorem Buitoni lub Mars – symbol złotej ery klubu z lat 1984-1991. Kolekcjonerzy szczególnie poszukują wersji z sezonu 1986/87 (pierwsze scudetto) i 1989/90 (drugie scudetto i Puchar UEFA). Ciekawą pozycją jest również granatowo-bordowa koszulka Barcelony z lat 1982-1984 ze sponsorem Meyba, choć w tych barwach Maradona zagrał stosunkowo niewiele meczów. Niezwykle rzadkie są koszulki Boca Juniors z jego dwóch okresów w klubie – z 1981 i 1995-1997. Każda autentyczna retro Diego Maradona koszulka to nie tylko ubiór, ale ikona kulturowa, fragment historii, który przenosi do czasów, gdy futbol miał inną duszę.