Retro Yaya Touré Koszulka – Kolos Pomocnika Dwóch Er

Droga Yaya Touré na szczyt była wszystkim, tylko nie prosta. Po przejściu przez ASEC Mimosas w Côte d'Ivoire u boku swojego brata Kolo, przeniósł się do Europy przez Beveren w Belgii, a następnie zaliczył epizody w Metalurhu Donieck i Olympiakosie, zanim trafił do Monako w 2006 roku. To właśnie tam Pep Guardiola — wówczas szukający graczy dla Barcelony — dostrzegł w nim zawodnika o niezwykłym potencjale.

W Barcelonie od 2007 do 2010 roku Touré działał w cieniu Xaviego i Iniesty, a mimo to jego wkład był ogromny. Był niezbędną, fizyczną obecnością w drużynie preferującej jedwab od stali, zapewniając krycie defensywne, które pozwalało jego bardziej utytułowanym kolegom na swobodną ekspresję. Jego najbardziej ikoniczna chwila w koszulce Barçy nastąpiła w półfinale Ligi Mistrzów 2009 przeciwko Chelsea, gdy wykonał kluczowe wybicie z linii bramkowej, zachowując prowadzenie. W tamtym sezonie wygrał potrójną koronę — La Liga, Puchar Króla i Ligę Mistrzów — utrwalając swoje miejsce w legendzie futbolu.

Jego transfer do Manchesteru City w 2010 roku za około 24 miliony funtów okazał się przełomowym momentem dla angielskiej piłki nożnej. Przez osiem sezonów na Etihad Touré stał się sercem rodzącego się supermocarstwa. Sezon 2011–12 był prawdopodobnie jego najlepszym w Anglii: City zdobyło tytuł w Premier League różnicą bramek w najbardziej dramatyczny sposób, jaki można sobie wyobrazić — ostatni gol Sergio Agüero przeciwko QPR dopełnił odrabianie strat, przez które Touré przetaczał się środkiem boiska. W tym sezonie strzelił 24 bramki w lidze — niezwykły dorobek jak na pomocnika.

Kampania Touré w sezonie 2013–14 była równie zdumiewająca. Strzelił 20 bramek w Premier League, w tym sensacyjny solowy gol przeciwko Sunderlandowi, i został czwarty raz z rzędu wybrany Afrykańskim Piłkarzem Roku. Jego rajdy z głębi boiska, często odpychające rywali jak zrobionych z papieru, stały się jednym z definiujących obrazów Premier League w latach 2010.

Jego późniejsze lata w City skomplikowało nieporozumienie — podsycane częściowo przez publiczne skargi agenta Dimitri Seluka na kontrowersje związane z tortem urodzinowym — przed pojednaniem i wzruszającym pożegnaniem w 2018 roku. Następnie zaliczył krótkie epizody w Olympiakosie, Qingdao Huanghai i Akhisarspor, zanim przeszedł na emeryturę i wkroczył w świat trenerski.

Żaden piłkarz nie istnieje w oderwaniu od innych, a spuścizna Yaya Touré jest nieodłączna od postaci, które go otaczały przez całą jego karierę. W Barcelonie grał u boku Xaviego Hernándeza i Andrésa Iniesty w tym, co stało się najbardziej utytułowanym tercim pomocników swojej generacji — choć rola Touré była wyraźnie odmienna, zapewniając siłę i wertykalność, których jego partnerzy nie mogli zaoferować. Lionel Messi był oczywiście centrum tej drużyny, a zdolność Touré do prowadzenia piłki do przodu i przyciągania obrońców otwierała przestrzenie, które Messi bezlitośnie wykorzystywał.

W Manchesterze City jego najważniejszym partnerstwem było prawdopodobnie partnerstwo z Davidem Silvą, którego zawiłe umiejętności twórcze doskonale uzupełniały siłę i instynkt bramkostrzelczy Touré. Sergio Agüero, Vincent Kompany i Pablo Zabaleta byli kolegami z drużyny, którzy dzielili złote lata na Etihad, podczas gdy trenerzy Roberto Mancini i Manuel Pellegrini na różne sposoby budowali swoje najbardziej udane ekipy City wokół niego.

Jako rywal, Steven Gerrard — inny pomocnik box-to-box obdarzony ogromnymi fizycznymi i technicznymi zdolnościami — reprezentował prawdopodobnie jego najbliższy angielski odpowiednik, a ich bezpośrednie pojedynki w Premier League należały często do najbardziej fascynujących indywidualnych starć każdego sezonu. Touré reprezentował też Côte d'Ivoire u boku swojego brata Kolo i wielkiego Didiera Drogby, a to połączenie z reprezentacją nadawało jego karierze dodatkową warstwę emocjonalnego znaczenia, nawet jeśli wielkie trofea międzynarodowe ostatecznie ich omijały.

Koszulki noszone przez Yaya Touré w szczytowych latach należą do najbardziej poszukiwanych na współczesnym rynku kolekcjonerskim. Jego lata barcelońskie zaowocowały niektórymi z najbardziej estetycznie ikonicznych strojów w historii piłki nożnej — szczególnie pożądany jest głęboko granatowy wyjazdowy strój z 2008–09 z jego stylizowaną szarfą, gdyż była to koszulka noszona podczas triumfu w Lidze Mistrzów. Klasyczna czerwono-niebieska domowa koszulka Barçy z tego samego sezonu potrójnej korony ma ogromną wagę emocjonalną i historyczną.

Jednakże to koszulki Manchesteru City budzą prawdopodobnie największe zainteresowanie wśród poszukujących retro koszulki Yaya Touré. Błękitne domowe koszulki z mistrzowskich kampanii 2011–12 i 2013–14 to Święte Graale kolekcjonowania retro City. Domowa koszulka z sezonu 2011–12 — noszona podczas tego niezwykłego ostatniego dnia ze zdobytym tytułem — stała się jednym z najbardziej symbolicznie naładowanych ubiorów w historii Premier League. Nadruk numeru 42 lub po prostu TOURÉ z tyłu wynosi każdą z tych koszulek do rangi eksponatu centralnego.

Wyjazdowe koszulki City z ery Touré są równie fascynujące. Granatowe i bordowe opcje z lat 2012–2014 pięknie się zestarzały i teraz naprawdę brzmią retro, przywołując epokę, gdy City przeształcało angielską piłkę. Projekty były śmiałe i pewne siebie — podobnie jak sam gracz — a posiadanie jednej z koszulką Touré oznacza posiadanie kawałka piłkarskiej rewolucji.