Retro Zico Koszulka – Biały Pelé z Maracanã

Kariera Zico to opowieść o geniuszu, który nigdy nie zdobył mistrzostwa świata, mimo że na to bezsprzecznie zasłużył. Swoją przygodę z futbolem rozpoczął w River Atlético Clube, ale prawdziwą sławę zdobył w barwach Flamengo, do którego dołączył już jako nastolatek w 1971 roku. To właśnie z czerwono-czarnymi barwami z Rio związał najpiękniejsze lata kariery, zdobywając cztery mistrzostwa stanu Rio de Janeiro oraz cztery tytuły mistrza Brazylii. Apogeum jego sukcesów na poziomie klubowym przypadło na rok 1981, gdy Flamengo wygrało Copa Libertadores, a następnie pokonało Liverpool 3-0 w finale Pucharu Interkontynentalnego w Tokio – Zico strzelił dwa gole i zaliczył asystę, otrzymując nagrodę dla najlepszego zawodnika meczu. W 1983 roku przeniósł się do włoskiego Udinese, gdzie od razu został gwiazdą Serie A, strzelając 19 bramek w pierwszym sezonie i ożywiając cały klub z Friuli. Jednak prawdziwym dramatem jego kariery były mundialowe rozczarowania. Mistrzostwa Świata 1982 w Hiszpanii pozostają w pamięci kibiców jako wielka tragedia – Brazylia z Zico, Sócratesem, Falcão i Edérem grała najpiękniejszy futbol turnieju, ale przegrała sensacyjnie 2-3 z Włochami po hat-tricku Paolo Rossiego. Cztery lata później w Meksyku Zico zmarnował rzut karny w ćwierćfinale z Francją, a Brazylia odpadła w rzutach karnych. Po zakończeniu kariery w Europie wrócił do Flamengo, a następnie wyjechał do Japonii, gdzie w Kashima Antlers stał się ojcem chrzestnym profesjonalnej J-League.

Zico nigdy nie grał sam – wokół niego krążyły gwiazdy, które razem z nim tworzyły piłkarską magię. W reprezentacji Brazylii formował legendarne trio z filozofującym Sócratesem oraz precyzyjnym Falcão, a uzupełniał ich szybki Éder, którego potężne uderzenia z dystansu uzupełniały finezję Zico. Tym kwartetem dyrygował trener Telê Santana, jeden z najbardziej romantycznych szkoleniowców w historii futbolu, który wierzył w atak za wszelką cenę – nawet kosztem trofeów. Z Flamengo Zico wygrywał wszystko u boku obrońcy Júnior i bramkarza Raul, a w finale z Liverpoolem rywalizował z takimi legendami jak Kenny Dalglish i Graeme Souness. We Włoszech jego rywalami byli Michel Platini z Juventusu, Diego Maradona z Napoli oraz duńska gwiazda Preben Elkjær Larsen z Werony – ta epoka Serie A była prawdziwym festiwalem talentów. Zico wielokrotnie podkreślał, że największym jego rywalem zawodowym był Maradona, choć poza boiskiem łączyła ich przyjaźń i wzajemny szacunek. To właśnie te konfrontacje sprawiły, że lata 80. uchodzą dziś za złotą erę światowego futbolu.

Retro Zico koszulka to wielowymiarowy obiekt kolekcjonerski – każda z nich opowiada inną historię. Najbardziej kultowa pozostaje czerwono-czarna pasiasta koszulka Flamengo z numerem 10 z lat 1981-1983, w której Zico zdobył Copa Libertadores i pokonał Liverpool. Klasyczny pionowy wzór z herbem Flamengo na piersi i marką Adidas to jeden ze świętych Graali brazylijskiego futbolu. Równie poszukiwana jest żółta koszulka reprezentacji Brazylii z Mundialu 1982 – minimalistyczna, z zielonymi wykończeniami i emblematem CBF, w której Zico oczarował świat magicznym wolnym ze Szkocją. Kolekcjonerzy polują również na czarno-biało-zielone pasy Udinese z sezonu 1983/84, gdy Zico jako pierwsza wielka brazylijska gwiazda przybył do prowincjonalnego klubu z Friuli. Te koszulki produkowane były wówczas przez Ennerre i mają charakterystyczny włoski krój z lat 80. Mniej znana, ale niezwykle ceniona jest koszulka Kashima Antlers z początku lat 90., w której Zico zakończył karierę i zapoczątkował japońską rewolucję piłkarską. Każda z tych koszulek to fragment historii.