Retro Koszulki Catalunya – Historia La Selecció Catalana

Korzenie La Selecció Catalana sięgają aż 1904 roku, kiedy Katalonia wystawiła jedną z pierwszych regionalnych reprezentacji na Półwyspie Iberyjskim. Kataloński Związek Piłki Nożnej, założony w 1900 roku, organizował mecze z objazdowymi zagranicznymi klubami i innymi regionalnymi selekcjami na długo przed tym, zanim sama Hiszpania miała zjednoczoną reprezentację narodową, a Catalunya odgrywała wiodącą rolę w kształtowaniu wczesnej iberyjskiej kultury piłkarskiej. W latach 10. i 20. XX wieku drużyna regularnie mierzyła się z objazdowymi zespołami brytyjskimi, francuskimi i środkowoeuropejskimi, a postacie z FC Barcelony i Espanyolu tworzyły trzon kadry. Hiszpańska wojna domowa i późniejsza dyktatura Franco skutecznie zdławiły drużynę na dziesięciolecia, a otwarte wyrażanie katalońskiej tożsamości — w tym mecze piłkarskie pod flagą senyera — było mocno ograniczone. Po powrocie demokracji i przywróceniu Generalitatu w 1977 roku Catalunya stopniowo powracała na piłkarską mapę. Współczesne odrodzenie rozpoczęło się na dobre w latach 90. i eksplodowało popularnością w pierwszej dekadzie XXI wieku, kiedy doroczne mecze towarzyskie na koniec roku stały się wydarzeniami kulturalnymi. Catalunya słynnie pokonała Argentynę 4–2 w 2004 roku po golach Luisa Garcíi i Alberta Luque, zremisowała z Brazylią w 2005 roku oraz pokonała Kolumbię, Tunezję i Republikę Zielonego Przylądka w kolejnych latach. Nie ma tu tytułów ligowych ani europejskich trofeów — La Selecció o nie nie rywalizuje — ale mecze przeciwko Krajowi Basków, nieoficjalnemu „derby narodowości", i pokazowe spotkania z pełnoprawnymi członkami FIFA dostarczyły niezapomnianych wieczorów. Historia drużyny to historia oporu, odrodzenia i nieprzerwanej nici tożsamości wszytej w każdą koszulkę.

Lista piłkarzy, którzy zakładali koszulkę Catalunya, czyta się jak apel współczesnej piłkarskiej arystokracji. Pep Guardiola, zanim w ogóle wzniósł trofeum Ligi Mistrzów jako trener, w latach 90. był kapitanem drużyny i pozostał jednym z jej najgłośniejszych orędowników. Xavi Hernández, Carles Puyol, Gerard Piqué, Sergio Busquets, Cesc Fàbregas i Bojan Krkić wszyscy nosili senyerę z dumą w szczytowych latach swoich karier, często w meczach towarzyskich rozgrywanych w środku tygodnia pomiędzy spotkaniami Ligi Mistrzów. Joan Capdevila, Albert Ferrer i Sergi Barjuán stanowili filar obrony w różnych pokoleniach, podczas gdy bramkarze tacy jak Andoni Zubizarreta i Víctor Valdés strzegli bramki. Poza kontyngentem FC Barcelony, legendy Espanyolu, takie jak Raúl Tamudo i Iván de la Peña, nadawały drużynie międzymiejską tożsamość, a piłkarze z Girony, Reus i niżej notowanych katalońskich klubów byli regularnie powoływani, by uhonorować regionalne korzenie. Johan Cruyff prowadził drużynę w dwóch okresach, użyczając projektowi swojego ogromnego prestiżu, a Gerard López, Pere Gratacós i inni kontynuowali jego dzieło. Ostatnio pojawili się tacy zawodnicy jak Sergi Roberto, Marc Bartra i Pau Torres. Każde ogłoszenie kadry jest samo w sobie teatralnym wydarzeniem, łącząc absolwentów barcelońskiej tiki-taki z twardością Espanyolu i szczyptą piłkarzy grających za granicą, którzy odpowiadają na wezwanie powrotu do domu na jedną, wyjątkową noc.

Retro koszulka Catalunya to jedna z najbardziej rozpoznawalnych wizualnie koszulek w piłce. Klasyczny szablon czerpie bezpośrednio z senyery — czterech czerwonych pasów na żółtym tle tworzących flagę Katalonii — i niemal każda koszulka we współczesnej erze bawiła się tym motywem. Koszulki z końca lat 90. i początku 2000. produkowane przez Kelme stawiały na śmiałe, szerokie poziome pasy, często z herbem federacji wyhaftowanym nad sercem i minimalnym sponsoringiem. Koszulki produkowane przez Astore z końca pierwszej dekady XXI wieku, noszone podczas słynnych zwycięstw nad Argentyną i Kolumbią, są szczególnie cenione: udoskonaliły senyerę w czyste, nowoczesne pasy i miały kultowy herb FCF. Późniejsze edycje producentów takich jak Puma i różne butikowe marki katalońskie eksperymentowały z projektami szarf, gradientowymi pasami i koszulkami wyjazdowymi w głębokim granacie lub bieli. Sponsorzy są zazwyczaj minimalni lub nieobecni, ponieważ są to mecze pokazowe. Kolekcjonerzy polują na koszulki z konkretnych przełomowych spotkań — mecz z Argentyną w 2004, towarzyski z Brazylią w 2005 i koszulki z ery Cruyffa w szczególności. Wersje noszone w meczu z nazwiskami zawodników takich jak Xavi, Puyol czy Guardiola z tyłu osiągają poważne ceny.