Retro Koszulki Benfiki – Glórias do Lisboa przez dekady

Benfica została założona 28 lutego 1904 roku przez grupę byłych studentów w Casa do Lebre w Belém, początkowo pod nazwą Sport Lisboa, zanim w 1908 roku połączyła się z Grupo Sport Benfica, tworząc klub, jaki znamy dzisiaj. Orzeł, kolarz na herbie i motto 'E pluribus unum' – z wielu jedno – odzwierciedlają jedność, która prowadziła klub przez każdą epokę. Pierwszy złoty wiek Benfiki nastał pod koniec lat 50. i na początku lat 60. pod wodzą wizjonerskiego węgierskiego trenera Béli Guttmanna, który zbudował zespół, który miał na zawsze zmienić europejską piłkę. Benfica Guttmanna wygrała dwa Puchary Europy z rzędu w 1961 i 1962 roku, pokonując Barcelonę, a następnie Real Madryt 5–3 w pasjonującym meczu na Bernabéu w Amsterdamie, gdzie Eusébio strzelił dwa gole. Niesławna Klątwa Guttmanna – rzucona, gdy trener odszedł w sporze kontraktowym, przysięgając, że Benfica nie zdobędzie kolejnego europejskiego trofeum przez 100 lat – nawiedzała klub przez osiem kolejnych porażek w europejskich finałach, z najbardziej bolesnymi w 1988, 1990, 2013 i 2014 roku. Na krajowym podwórku jednak trofea płynęły bez przerwy. Benfica posiada rekord mistrzostw Portugalii, ze zwycięskimi seriami w każdej dekadzie. Klub przetrwał polityczne wstrząsy Rewolucji Goździków z 1974 roku, kryzysy finansowe końca lat 90. i rozwój dynastii Porto pod wodzą Pinto da Costy. O Clássico przeciwko Porto i lizbońskie derby przeciwko Sportingowi to święte mecze, zdolne zniszczyć reputacje i koronować legendy. Niewiele europejskich klubów łączy takie złamane serca z tak nieustępliwą krajową dominacją.

Żadnej historii Benfiki nie można opowiedzieć bez Eusébio da Silva Ferreira, Czarnej Pantery z Mozambiku, który przybył do Lizbony w 1960 roku i stał się jednym z największych piłkarzy w historii futbolu. Zdobywca Złotej Piłki w 1965 roku, król strzelców mistrzostw świata 1966 i legenda jednego klubu, który strzelił 473 gole w 440 meczach dla Benfiki, Eusébio pozostaje duchowym sercem Orłów. Wokół niego Mário Coluna prowadził z elegancją i hartem zwycięskie zespoły w Pucharze Europy, podczas gdy José Águas i António Simões tworzyli ofensywną formację budzącą strach na całym kontynencie. Era post-Eusébio wydała własnych bohaterów. Fernando Chalana olśnił na Mistrzostwach Europy w 1984 roku, Nené stał się klubowym rekordzistą występów, a Rui Costa wrócił do domu w 2006 roku, by ozłocić zmierzch swojej kariery w czerwieni. Trenerzy również ukształtowali tożsamość klubu: Béla Guttmann jako architekt, Sven-Göran Eriksson, Toni i Giovanni Trapattoni – każdy z nich pozostawił odciski palców na herbie. Najnowsze pokolenia oglądały, jak David Luiz, Ángel Di María, Jan Oblak, Bernardo Silva, Rúben Dias i João Félix wyłaniali się ze słynnej akademii Seixal, zanim zaczęli generować zawrotne sumy transferowe. Linia talentów Benfiki jest tak samo kluczowa dla jej współczesnej tożsamości, jak jej trofea – taśma produkcyjna portugalskich i południowoamerykańskich klejnotów, która utrzymuje klub w konkurencji w erze Ligi Mistrzów.

Retro koszulka Benfiki to jeden z najbardziej rozpoznawalnych strojów piłkarskich – głęboka czerwień z białymi wykończeniami, herb z orłem dumnie wyszyty na sercu. Koszulki z ery Pucharu Europy lat 60. były minimalistycznymi arcydziełami z grubej bawełny, często z kołnierzykiem, z herbem, którego filozofia projektowa niemal nie zmieniła się przez stulecie. Lata 80. przyniosły rewolucję poliestrową, z trefoilowym brandingiem Adidasa, śmiałymi wzorami cieni i pierwszymi dużymi sponsorami na piersi. Olimpijska koszulka z lat 1992-94 z geometrycznym wzorem czerwień-na-czerwieni to święty Graal kolekcjonerów, podobnie jak kultowa domowa koszulka Umbro z lat 1994-95 noszona w szczytowym okresie kariery João Vieiry Pinto. Wyprodukowana przez Adidas koszulka stulecia z sezonu 2004-05, świętująca 100 lat klubu ze złotymi detalami i specjalnym herbem, pozostaje jedną z najbardziej pożądanych retro koszulek Benfiki, jakie kiedykolwiek wyprodukowano. Sponsorzy obejmowali Nashua i Portugal Telecom, aż po długoletnie partnerstwo z Emirates w ostatnich dekadach. Koszulki bramkarskie noszone przez wielkich, takich jak Michel Preud'homme i Robert Enke, również osiągają wysokie ceny, a koszulki wyjazdowe w bieli, czerni, a nawet zielonych flirtach dały kolekcjonerom różnorodność wykraczającą poza klasyczną szkarłatną.