Retro Alfredo Di Stéfano Koszulka – Saeta Rubia, który zbudował Real Madryt

Kariera Alfredo Di Stéfano zaczęła się w Argentynie, w barwach River Plate, gdzie jako młody chłopak grał obok legendarnego ataku „La Máquina". Po wypożyczeniu do Huracán wrócił do Riverze i zdobył mistrzostwo Argentyny w 1947 roku, strzelając 27 goli. Już wtedy mówiono o nim jako o piłkarzu wyjątkowym – szybkim, inteligentnym, niemożliwym do upilnowania. Strajk argentyńskich piłkarzy w 1949 roku rzucił go do Kolumbii, gdzie w Millonarios stworzył tzw. „Ballet Azul", drużynę uważaną za jedną z najlepszych w ówczesnej Ameryce Łacińskiej. To właśnie tam zwrócił uwagę europejskich skautów. W 1953 roku rozegrał się słynny spór transferowy – zarówno FC Barcelona, jak i Real Madryt rościły sobie prawa do jego usług. Ostatecznie hiszpańska federacja zadecydowała o sensacyjnym kompromisie, który Barcelona później wycofała, oddając pole Realowi. To była jedna z najważniejszych decyzji w historii futbolu. Di Stéfano w Madrycie zdobył osiem tytułów mistrza Hiszpanii, ale to Puchar Europy stał się jego prawdziwym pomnikiem. Real wygrał pięć pierwszych edycji turnieju z rzędu (1956–1960), a Argentyńczyk strzelał gole w każdym z finałów – wraz z Francisco Gento i José Maríą Zárragą był jedynym piłkarzem, który uczestniczył we wszystkich pięciu zwycięstwach. Apogeum nastąpiło w finale 1960 roku w Glasgow, gdy Real rozbił Eintracht Frankfurt 7:3, a Di Stéfano skompletował hat-trick. Reprezentował Argentynę, Kolumbię i ostatecznie Hiszpanię, choć paradoksalnie nigdy nie zagrał na mistrzostwach świata. Karierę kończył w Espanyolu, a później pracował jako trener, prowadząc m.in. Boca Juniors do mistrzostwa Argentyny i River Plate do Copa Libertadores. Dwukrotnie otrzymał Złotą Piłkę – w 1957 i 1959 roku.

Wokół Di Stéfano zawsze gromadzili się wielcy. W Realu Madryt jego najważniejszym partnerem był Ferenc Puskás, węgierski mistrz, który dołączył w 1958 roku. Razem stworzyli prawdopodobnie najgroźniejszą parę napastników w historii klubu – „Saeta Rubia" rozgrywał, schodził w pole, a Puskás wykańczał lewą nogą jak chirurg. Choć początkowo Hiszpanie obawiali się konfliktu ego, obaj szybko nawiązali głęboką przyjaźń. W finale Pucharu Europy 1960 Puskás strzelił cztery gole, Di Stéfano trzy – symbol idealnej harmonii. Na lewej stronie biegał Francisco Gento, najszybszy skrzydłowy epoki, a w obronie pewność dawał kapitan José María Zárraga. Trenerem przez wiele lat był Miguel Muñoz, który sam jako piłkarz grał z Argentyńczykiem w pierwszym zwycięskim finale 1956. Z drugiej strony, Di Stéfano miał też wielkich rywali – Ladislao Kubala z Barcelony, Just Fontaine z Reims i Eusébio z Benfiki, który w 1962 roku ostatecznie odebrał Realowi tron Europy. Konflikt z prezydentem Santiago Bernabéu doprowadził w 1964 roku do nieoczekiwanego rozstania z klubem. Te wszystkie postaci tworzyły scenografię dla genialności Argentyńczyka.

Klasyczna retro koszulka Alfredo Di Stéfano to oczywiście nieskazitelna biel Realu Madryt – prosta, elegancka, bez sponsorów na piersi, z minimalistycznym herbem klubu po lewej stronie. W latach 50. koszulki były wykonywane z grubej wełnianej dzianiny, z kołnierzykiem przypominającym koszulę polo, sznurowaniem przy szyi i długimi rękawami. Numery na plecach dodano dopiero później – Di Stéfano grał najczęściej z „9" na koszulce, choć w wielu zachowanych zdjęciach z lat 50. numerów w ogóle nie ma. Kolekcjonerzy najbardziej cenią wersje upamiętniające pięć kolejnych Pucharów Europy, zwłaszcza koszulkę z finału 1960 roku w Hampden Park, gdzie strzelił hat-tricka. Reprodukcje w stylu „pamiątkowym" często mają drobne haftowane oznaczenia daty meczu. Argentyńskie koszulki z River Plate – białe z charakterystycznym czerwonym pasem ukośnym – również są poszukiwane, podobnie jak niebieskie koszulki Millonarios z czasów „Ballet Azul". Każda retro Alfredo Di Stéfano koszulka opowiada inny rozdział tej niezwykłej kariery i przenosi do epoki, gdy futbol był prostszy, ale piękniejszy.